Hamilelik, doğum, bebek bakımı, yeni düzene alışma süreci derken kitap okumaya ara vermiştim. Ama üç yıl önce okuduğum "Mutluluk Projesi" başucu kitabım olarak hep yanıbaşımdaydı. Geçen haftalarda; bir yaşını geride bırakan prensesim uyurken, bir yandan kahvemi içip fonda Juliette Greco "Sous le ciel de Paris"i dinlerken yeniden Mutluluk Projesi'ni okumaya başladım. "Evet, şu dönemimde bana iyi gelecek kitap bu!" dedim. Tam da kitabın bir bölümünde yazdığı gibi "öğrenci hazır olunca öğretmen belirir" türünden bir buluşma oldu bu:) Uzun yıllardır blog yazma isteğime engel olan cesaretsizliğimin kırılma noktasıydı. Gretchen Rubin'in bir yıllık mutluluk projesindeki 3. ay hedeflerinden biri olan "bir blog başlat" maddesi bana cesaret verdi. Aşık olduğu insanla evli bir eş, iki küçük kız çocuğu annesi, çok sevdiği işi yapan bir yazar olarak mutlu olmasına rağmen olabileceği kadar mutlu olmadığını düşünen Gretchen'in; iyi olan yaşamını daha çok takdir etme ve ona layık olma çabası da okumaya değer kılıyor bu kitabı.
Aslında kendi yaşamımda görüyorum ki; benim mutluluk projem, 23 yıl önce hayatımın aşkı ile tanıştığım gün ve 23 Kasım 2012 de gözbebeğim Duru kızımın doğumuyla başlamış:)
